Η νταντά φίδι

Της Ελευθερίας Μηλάκη Όσο η Ελλάδα παρακολουθεί σοκαρισμένη την υπόθεση της Πάτρας, δεν σοκάρομαι καθόλου. Υπάρχει τόση κακοήθεια στην κοινωνία μας, που θα περίμενα και κάτι ακόμα χειρότερο. Όμως όλο αυτό με έκανε να σκεφτώ πώς ήταν για τα κορίτσια που μεγάλωσαν τη δεκαετία του ’80 και του ’90 το να μεγαλώνεις στην Ελλάδα. Όχι για να δικαιολογήσω το φρικιαστικό…

Read More

Η Αμερική της Ειρήνης (διήγημα)

Της Ελευθερίας Μηλάκη Ήταν μια μαγική εξοχή με πρασινάδες, δέντρα και λουλούδια. Έμοιαζε βγαλμένη από παραμύθι και συγκεκριμένα από το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης του Δάσους. Μόνο που δεν υπήρχε παλάτι, γύρω από το οποίο ένας πανύψηλος αγκαθωτός φράχτης θα έκρυβε ένα ολόκληρο βασίλειο που κοιμόταν μαζί με την Ωραία Κοιμωμένη. Υπήρχε μόνο ένα μικρό σπιτάκι, η καλύβα του Χριστόφορου.…

Read More

Η Ίνα, η Σβέτα και η Λίζα

Της Ελευθερίας Μηλάκη Οι συμμαθήτριές μας από την πρώην Σοβιετική Ένωση είχαν μεγάλη ιδέα για τους εαυτούς τους… Στο γυμνάσιο μου, στα Χανιά, το 1992 ή 1993 είχαν έρθει στο σχολείο μας δύο κορίτσια από την Ουκρανία. Τις θυμάμαι ήταν πάντα μόνες στο διάλειμμα, δεν είχαν καμία διάθεση για γνωριμίες. Έδειχναν σοβαρές, ανέκφραστες, αγέλαστες. Είχαν η μία την άλλη. Είχαν…

Read More

Δεν υπάρχει κακός καιρός…

Της Ελευθερίας Μηλάκη Υπάρχουν λέξεις ή φράσεις που δεν ξέχασα ποτέ, είτε επειδή βγήκαν αληθινές, είτε επειδή είχαν πλάκα, είτε επειδή τις έχω βάλει στο κουτί με τις όμορφες στιγμές, τις όμορφες αναμνήσεις, τα αγαπημένα πρόσωπα, τις σωστές συμβουλές. Αυτό το κουτί είναι πάντα εκεί, για να το ανοίγουμε και να μας δίνει θάρρος στις δύσκολες ώρες. Ένας Εβραίος μου…

Read More

Brain gain ή… home office

Της Ελευθερίας Μηλάκη Διάβασα στο candiadoc για την περίπτωση του γιου βιομήχανου που επέστρεψε από το εξωτερικό για να εργαστεί στις επιχειρήσεις του πατέρα του και την οποία ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης παρουσίασε ως brain gain, δηλαδή το αντίθετο του brain drain, που έφευγαν οι νέοι στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά. Είναι αλήθεια ότι αυτό τον όρο, brain gain…

Read More

Πολυτεχνείο 2021: Η ελληνική κοινωνία δεν εκφασίζεται

Της Ελευθερίας Μηλάκη Ένας καθηγητής Νομικής στην Αθήνα, έλεγε πριν από είκοσι χρόνια στους φοιτητές του ότι «κανείς ως τώρα δεν κατάφερε να εκφασίσει την ελληνική κοινωνία». Η ελληνική κοινωνία, αυτό το νέο κράτος που ιδρύθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1830, αντιστάθηκε στο φασισμό του Χίτλερ, στο φασισμό των Άγγλων που είχαν αποφασίσει να φερθούν στους Έλληνες, τους ως…

Read More

Ποιητές στον πόλεμο: Μια Κυριακή στο αντίσκηνο

(στη ζούγκλα της Βιρμανίας, 1944-45) Της Ελευθερίας Μηλάκη Στον πόλεμο πάνε όλοι. Ανάμεσα στους στρατιώτες είναι μερικοί που όχι μόνο σκέφτονται τους αγαπημένους τους, τη ζωή τους, τον κόσμο και το μέλλον, αλλά καταγράφουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Αυτοί είναι οι ποιητές. Ένας από τους «ποιητές του πολέμου» ήταν ο Ουαλός Αλούν Λιούις (1915-1944). Σπούδασε στα πανεπιστήμια Άμπεριστουιθ…

Read More

Η ευμάρεια φεύγει, ο φασισμός μένει…

Σε κάθε έκφανση του κράτους, της κοινωνίας, της ζωής Της Ελευθερίας Μηλάκη Είχα διαβάσει ένα δημοσίευμα που μιλούσε για τη σκοτεινή πλευρά του δυτικού κόσμου, πίσω από τη βιτρίνα της ευημερίας, της ευφορίας, του πολιτισμού. Εδώ στην Ελλάδα οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, ενδιαφέρονται για τα πολιτικά, για τα κοινά. Παρακολουθούν την επικαιρότητα, συζητάνε, εκφράζουν απόψεις. Δεν είναι σαν κάποιους χωρικούς…

Read More

Μας πότισε ροδόσταμο, μας πότισαν φαρμάκι

Της Ελευθερίας Μηλάκη Το φθινόπωρο είναι η καλύτερη Πρωτοχρονιά. Είναι η εποχή του χρόνου κατά την οποία υπό κανονικές συνθήκες τα νέα ξεκινήματα είναι όσο ποτέ πραγματοποιήσιμα, γιατί οι διακοπές μας έχουν δυναμώσει, ο ήλιος, η θάλασσα, η μεσογειακή διατροφή με φρέσκα φρούτα και λαχανικά έχουν ενισχύσει το ανοσοποιητικό μας. Όμως οι συνθήκες ήταν κάθε άλλο παρά κανονικές. Περάσαμε ένα…

Read More

Από τη γραφομηχανή στα smartphones: Η ανθρώπινη ψυχή δεν αντικαταστάθηκε ακόμα

Της Ελευθερίας Μηλάκη Μια μετάθεση έστειλε την οικογένειά μου στα Χανιά…  Ήταν 1992 και θα πήγαινα δευτέρα γυμνασίου. Το ότι τρία παιδιά έπρεπε να αλλάξουν σχολεία και φροντιστήρια ήταν ένα ασήμαντο θέμα. Έτσι και αλλιώς ο μπαμπάς ήταν ο τύπος του ανθρώπου που ζούσε μόνο για να δίνει, μόνο αυτό του έδινε χαρά και δύναμη. Αυτός θα έσβηνε φωτιές στα…

Read More