Του Θανάση Καρτερού*
Αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη άσκησε μιλώντας προχτές στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ στην Κοζάνη ο Νίκος Ανδρουλάκης, τονίζοντας στο διά ταύτα ότι μονόδρομος για την αλλαγή, για να ηττηθεί η αλαζονεία και η διαφθορά όπως είπε, είναι να αναδειχτεί το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα. Δεν απέφυγε όμως να μας ξανασυστήσει και τον διμέτωπο εαυτό του, αν και κάπως ντροπαλό αυτή τη φορά, αφού αρκέστηκε να φωτογραφίσει χωρίς να κατονομάσει τον στόχο. Κατάγγειλε απλώς εκείνους «που λέγανε ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και φέρανε χειρότερα μνημόνια». Καταλάβατε ποιον.
Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι τόσο ο Μητσοτάκης όσο και η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης, αν και τους χωρίζουν πολλά, έχουν έναν τουλάχιστον κοινό στόχο: τον Τσίπρα. Και συμφωνούν σε ένα επιχείρημα: Ο Τσίπρας έφερε το χειρότερο μνημόνιο! Επιχείρημα του οποίου κατασκευαστές είναι οι «κόρακες» του Σόιμπλε (Ρέγκλινγκ, Βίζερ κ.λπ.), που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να πετάξουν την Ελλάδα από το ευρώ. Κι όταν η κυβέρνηση Τσίπρα κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, να τη βάλει στις αγορές και να αφήσει 37 δισ. στα ταμεία, άρχισαν τις αλχημείες-προσφορά στον Μητσοτάκη.
Ας μην είμαστε κολλημένοι σε κάτι τέτοια όμως. Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ήταν ο Ανδρουλάκης, όταν χέρι με χέρι με τον Σαμαρά έφερναν το «καλύτερο» μνημόνιο, άρα ξέρει από μνημόνια κι έχει αξιοπιστία η αξιολόγησή του. Παρεμπιπτόντως, γραμματέας ήταν κι όταν άλλαξε από ανοιχτή σε κλειστή η ΕΡΤ, άρα έχει αξιοπιστία η υπόσχεσή του για αλλαγή. Συνεπώς έχει εχέγγυα αξιοπιστίας όχι μόνο η πολεμική του στον Τσίπρα, αλλά και ο μονόδρομος που μας δείχνει για να απαλλαγούμε από τον Μητσοτάκη. Να βγει πρώτο το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία της χώρας. Οπερ έδει δείξαι.
Είναι να απορεί κανείς πώς καταφέρνει αρχηγός, έστω από σπόντα, της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ονειροβατεί τόσο έξω από την πραγματικότητα. Να πιστεύει δηλαδή ότι το κόμμα του μπορεί να αναδειχτεί πρώτο, όταν είναι κολλημένη για χρόνια σε απαγορευτικά ποσοστά η βελόνα των δημοσκοπήσεων. Εκτός πια κι αν άλλα λέει κι άλλα σχεδιάζει, υποψία που ενισχύουν οι συστηματικές και ανόητες επιθέσεις του στη διακυβέρνηση του Τσίπρα. Αν δηλαδή δεν έχει ακόμη πάρει το μάθημά του από τη μνημονιακή του συμπόρευση με τη Δεξιά, που κόστισε πανάκριβα στη χώρα, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.
Καταφέρνει πάντως κάτι με τον ντροπαλό διμέτωπο. Να ενισχύει την εικόνα μιας ανίκανης να απειλήσει το καθεστώς του Μητσοτάκη δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Που την ενδιαφέρουν μόνο τα προσωπικά φέουδα. Ποιον αλήθεια συμφέρει αυτό;
