Με την εκλογή των μελών της νέας Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου του ΚΚΕ ολοκληρώνονται σήμερα Σάββατο οι εργασίες του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ (29-30-31 Ιανουαρίου). Ηδη, ύστερα από μεγάλη συζήτηση κατά τις συνεδριακές διαδικασίες οι σύνεδροι υπερψήφισαν ομόφωνα την Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου, με την οποία καθορίζονται τα καθήκοντα του κόμματος έως το 23ο Συνέδριο , όπως επίσης ομόφωνα υπερψήφισαν τον απολογισμό δράσης της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) και της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου (ΚΕΟΕ).
Ο προβληματισμός του συνεδρίου επικεντρώθηκε στο κεντρικό θέµα του 22ου Συνεδρίου, που είχε συμπυκνωθεί στο σύνθημα «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας, για τον Σοσιαλισμό!». Όπως σημειώνεται από το ΚΚΕ, εξετάστηκε «το πώς όλη η λειτουργία του Κόµµατος, η κατάσταση των δυνάµεών του θα εναρµονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσµατικούς ρυθµούς µε το επαναστατικό του Πρόγραµµα και το Καταστατικό του, ώστε να είναι πραγµατικά «κόµµα παντός καιρού», «κόµµα έτοιµο για όλα», ως στόχος που θα αποτυπώνεται στην καθηµερινή του δράση και προσφορά, συνεγείροντας τις εργατικές – λαϊκές συνειδήσεις, καθοδηγητής της πάλης του λαού µας για τον σοσιαλισµό».
Την πρώτη ημέρα του 22ου συνεδρίου, Πέμπτη 29 Ιανουαρίου, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας παρουσίασε την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής προς τους αντιπροσώπους του 22ου Συνεδρίου, και μέχρι την Παρασκευή έγινε συζήτηση και τοποθετήθηκαν επί των θέσεων και της εισήγησης συνολικά 85 Σύνεδροι, που παράλληλα μετέφεραν εμπειρίες από τη δράση όλων των Οργανώσεων Περιοχής για τα εργατικά λαϊκά προβλήματα.
Ήδη, το πρωί του Σαββάτου είχαν ολοκληρωθεί οι ψηφοφορίες και είχαν υπερψηφιστεί ομόφωνα η εισήγηση της ΚΕ, η τελική ομιλία εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής από τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, η Εισήγηση της ΚΕΟΕ και τέλος η Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου, με την οποία καθορίζονται τα καθήκοντα του Κόμματος έως το 23ο Συνέδριο.
Παράλληλα, το ΚΚΕ ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκε και η βράβευση των Κομματικών Οργανώσεων που «διακρίθηκαν στην άμιλλα στρατολογίας – οικοδόμησης και διακίνησης του Ριζοσπάστη το 2025, προς τιμήν του 22ου Συνεδρίου. Για την άμιλλα στρατολογίας – οικοδόμησης βραβεύτηκαν: 1η η Κ.Ο. Κρήτης, 2η η Κ.Ο. Ηπείρου – Κέρκυρας – Λευκάδας και 3η η Κ.Ο. Δυτικής Ελλάδας. Επίσης, για την προσπάθεια αύξησης της διακίνησης του Ριζοσπάστη βραβεύτηκαν: 1η η Κ.Ο. Αττικής, 2η η Κ.Ο. Ανατολικής Στερεάς – Εύβοιας , 3η η Κ.Ο. Δυτικής Ελλάδας».
Μεταξύ άλλων ενδιαφέροντα είναι τα συμπεράσματα για τις πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις , αλλά και το ζήτημα της προώθησης της κοινωνικής συμμαχίας με αντικαπιταλιστικό-αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό που περιέχονται στην εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ προς τους συνέδρους του 22ου Συνεδρίου.
Παρατίθενται ως εξής:
Η ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ – ΑΝΤΙΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ
«Στις Θέσεις της ΚΕ για το 22o Συνέδριο υπογραμμίζεται ότι έχουν γίνει βήματα στο να συνειδητοποιείται το γεγονός ότι η κοινωνική συμμαχία δεν αποτελεί απλά ένα συντονισμό διάφορων σχημάτων που φτιάχνονται για να διευκολύνουν την άνοδο του κινήματος, αλλά συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Ταυτόχρονα, στις Θέσεις της ΚΕ υπογραμμίζεται ότι η υπόθεση της Κοινωνικής Συμμαχίας κατακτιέται στην πάλη για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα σε κατεύθυνση διεκδίκησης του συνόλου των σύγχρονων αναγκών, που αντικειμενικά μπορούν να αποτελέσουν και το έδαφος της κοινής δράσης των εν δυνάμει σύμμαχων κοινωνικών δυνάμεων. Αυτό επιβεβαιώθηκε από μεγάλα μέτωπα πάλης που πήραν και πανελλαδική έκφραση, όπως για το έγκλημα των Τεμπών, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, το μέτωπο της προστασίας της υγείας του λαού, μέσα από την πάλη για την αντιμετώπιση των συνεπειών από φυσικές καταστροφές που πήραν μεγάλη διάσταση, αλλά και με το μέτωπο ενάντια στους πλειστηριασμούς – εξώσεις λαϊκών κατοικιών κ.α.
Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία να ανεβάσουμε το επίπεδο ικανότητας της επεξεργασίας και της προώθησης της αντικαπιταλιστικής – αντιμονοπωλιακής πάλης μέσα στο κίνημα κατά την προετοιμασία, τη διάρκεια και το τέλος ενός κύκλου αγώνων, εξετάζοντας τη συνέχεια, που θα βασίζεται στη συλλογική λειτουργία των οργάνων του κινήματος, των ΔΣ και των ΓΣ, με ευθύνη των καθοδηγητικών οργάνων και των κομματικών ομάδων.
Με αυτόν τον προσανατολισμό δουλεύουν οι κομμουνίστριες και οι κομμουνιστές μέσα από τη δράση κάθε φορέα, με μπροστάρη το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, για την ανάπτυξη ενός ενιαίου πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος, όπου η κοινή δράση θα εκφράζεται κυρίως στους στόχους, τα αιτήματα και την αλληλεγγύη.
Νέα σημαντική πείρα διαμορφώνουμε αυτή την περίοδο από το αγροτικό ξέσπασμα που χαρακτηρίζεται από την εξαιρετικά μαζική συμμετοχή στα μπλόκα των αγροτών και στις δράσεις που αποφασίζει η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, αλλά και την παρέμβαση του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος στην κατεύθυνση υιοθέτησης και στήριξης των αιτημάτων των αγροτών με αιχμή το «φθηνά στο χωράφι, ακριβά στο ράφι, για τα κέρδη των καπιταλιστών», την επεξεργασία πλαισίων για την οργάνωση απεργιών και συλλαλητηρίων, αξιοποιώντας και το περιεχόμενο της αντιπαράθεσης με τον «προϋπολογισμό του πολέμου και της φτώχειας». Πρόκειται για σημαντική παρακαταθήκη στην προσπάθεια να στραφεί ο αγώνας από το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής.
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ότι κρίσιμος κρίκος που μπορεί να συνδέσει αυτό τον αγώνα είναι τα Εργατικά Κέντρα και τα μεγάλα σωματεία σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που υπάρχουν στους νομούς. Στις Θέσεις της ΚΕ υπογραμμίζαμε το παράδειγμα του συντονισμού κοινής δράσης εργατικών σωματείων, αγροτικών συλλόγων, σωματείων επαγγελματιών, φοιτητικών συλλόγων, συλλόγων γυναικών και άλλων φορέων του λαϊκού κινήματος που αναπτύχθηκε στη Λάρισα, που έχει έναν πιο μόνιμο και διευρυμένο χαρακτήρα με το πλαίσιο πάλης που επεξεργάζεται και προβάλλει σε κάθε φάση το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, τον κοινό βηματισμό που εξασφαλίζει μέσα από διευρυμένες συσκέψεις των φορέων που οργανώνει. Αυτή την περίοδο και αξιοποιώντας την αλλαγή των συσχετισμών στα Εργατικά Κέντρα και σε Ομοσπονδίες, όπως για παράδειγμα στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, την αλλαγή του συσχετισμού στον δημόσιο τομέα ο οποίος εκφράστηκε μαζί με το αποτέλεσμα και στην απόφαση του Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ για απεργία σε όλο το Δημόσιο για τον κρατικό προϋπολογισμό και τη στήριξη των αγροτικών μπλόκων, κόντρα στην κοινή αρνητική στάση των δυνάμεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, παρεμβήκαμε αποφασιστικά για τη διαμόρφωση κοινής δράσης της εργατικής τάξης με τα σύμμαχα στρώματα. Πιο αποτελεσματικά βήματα έγιναν στη Θεσσαλία όπου κλιμακώθηκε απεργιακός πανθεσσαλικός αγώνας με τις αιχμές ενάντια στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης, στην ΕΕ και συνολικότερα στην στρατηγική του κεφαλαίου. Σε αυτό τον αγώνα μπήκαν εκτός από τα μπλόκα των αγροτών και άλλοι φορείς του κινήματος, αυτοαπασχολούμενων, φοιτητών και μαθητών, γυναικών.
Όπου δεν έχει περάσει ένας τέτοιος μόνιμος προσανατολισμός δουλειάς συναντάμε περισσότερες δυσκολίες που επιβεβαιώνουν την ανάγκη, ειδικά στα Εργατικά Κέντρα που έχουμε την πλειοψηφία, σε Ομοσπονδίες με μεγαλύτερη επίδραση (π.χ. οικοδόμων, τροφίμων – ποτών, εμπορίου) σε αντίστοιχα τμήματα λαϊκών στρωμάτων, σε σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, να μεγαλώσει η επαφή με φορείς του λαϊκού κινήματος (αγρότες, αυτοπασχολούμενους, φοιτητές – μαθητές), με επεξεργασμένο περιεχόμενο, μορφές και πλαίσια πάλης που θα φωτίζουν τις αιτίες και την προοπτική. Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλουν οι πιο περιορισμένες κοινές δράσεις σε επίπεδο πόλης ή νομού για τα οξυμένα προβλήματα που βασανίζουν τον λαό μας.
Βασικά μέτωπα πάλης που ανοίξαμε το προηγούμενο διάστημα και συνεχίζουν να αποτελούν κρίκο για το συντονισμό και τη συσπείρωση μαζικών φορέων και ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων είναι:
Η υπεράσπιση του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος, ενάντια στην ακρίβεια, τη φοροληστεία και τα χαράτσια, κόντρα στις κατευθύνσεις της ΕΕ, των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου για μείωση των κοινωνικών δαπανών μπροστά στη στροφή για την πολεμική οικονομία.
Η πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις συνέπειες από τη συμμετοχή της χώρας μας στους ΕυρωΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς.
Ο αγώνας για αναβαθμισμένες αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας φροντίδας, ολόπλευρης προστασίας των παιδιών, στήριξης της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ηλικιωμένων και των ΑμεΑ, των ατόμων με αναπηρία.
Ο αγώνας για αποκλειστικά δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο, θέτοντας στο επίκεντρο το περιεχόμενο σπουδών, τα ζητήματα υποδομής, την πάλη ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη, για φτηνή και ποιοτική κατοικία με ευθύνη του κράτους, κόντρα στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις, τα δυσβάσταχτα ενοίκια.
Τα μέτρα για αντιπλημμυρική, αντιπυρική, αντισεισμική θωράκιση, για την προστασία της ανθρώπινης ζωής».
Συμπεράσματα από τις αγροτικές κινητοποιήσεις ως προς την κομματική δράση με άξονα το Πρόγραμμά μας
«Οι πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις προσφέρονται για την εξαγωγή σημαντικών συμπερασμάτων για τη σχέση Κόμματος – κινήματος με επίκεντρο τις Θέσεις για το 22o Συνέδριο, το στόχο για ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος σε κάθε δοκιμασία για ν’ ανταποκριθεί στην ιστορική αποστολή του, την πάλη για τον σοσιαλισμό.
Επιβεβαιώθηκαν τα εξής:
1. Η σημασία έγκαιρης αξιολόγησης των διαθέσεων των αγροτών στη βάση συσσωρευμένων και οξυμένων προβλημάτων.
Πηγή αυτής της αξιολόγησης αποτελούν οι κομματικές δυνάμεις -οργανωμένες και συνεργαζόμενες- πρωτίστως οι αγροτοσυνδικαλιστές, η σχέση τους με ευρύτερες αγροτικές δυνάμεις, κυρίως μέσα από διαδικασίες του οργανωμένου κινήματος, π.χ. συνελεύσεις, συσκέψεις κ.ά. των Αγροτικών Συλλόγων και Ομοσπονδιών, της πανελλαδικής τους συσπείρωσης στη μορφή της ΠΕΜ.
2. Η ανάληψη καλά σχεδιασμένων πρωτοβουλιών διοχέτευσης αγωνιστικών διαθέσεων, η αποδοχή των πρωτοβουλιών και η διαμόρφωση προγραμματισμένων κινητοποιήσεων ως σχεδιασμός – αποφάσεις των διαδικασιών του οργανωμένου αγροτικού κινήματος.
3. Η επεξεργασία πλαισίου πάλης που αφενός αναδεικνύει τα κοινά προβλήματα – κοινές διεκδικήσεις διαφορετικών τμημάτων των αγροτών (γεωργών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων, αλιέων ή και διαφορετικών τμημάτων των γεωργών με βάση την καλλιέργεια – το χώρο), αφετέρου ανάγει το επιμέρους πρόβλημα στο γενικότερο.
Είναι διαδικασία που απαιτεί επιστημονική υποστήριξη από κομματικό επιτελείο, αλλά και εξάσκηση των κομμουνιστών αγροτοσυνδικαλιστών, συνεχή αλληλεπίδραση της κομμουνιστικής σκέψης και ανάλυσης με την εμπειρία των δυσαρεστημένων, δυνάμει μαχόμενων αγροτικών δυνάμεων.
Το καλά επεξεργασμένο πλαίσιο πάλης είναι προϋπόθεση ενοποίησης του κινήματος. Η αντιμονοπωλιακή αιχμή του, η υπέρβαση μιας περιοριστικά στοχευμένης αντικυβερνητικής αιχμής είναι το ζητούμενο στην παραπάνω επεξεργασία του πλαισίου πάλης. Ταυτόχρονα, αποτελεί και το φράγμα απέναντι σε συγκυριακή δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση που μπορεί να προκύψει από δυνάμεις της καπιταλιστικά οργανωμένης αγροτικής παραγωγής.
Σε κάθε περίπτωση, η διαμόρφωση και στήριξη του πλαισίου πάλης, αλλά και η με μαχητικές ενέργειες προώθησή του απαιτεί συνεχώς επεξεργασμένο ιδεολογικό-πολιτικό αγώνα μέσα στο κίνημα, με δεδομένο ότι οι αγροτικές μάζες -όπως άλλωστε και οι εργατικές- διαμορφώνουν στάση δυσαρέσκειας και διεκδίκησης χωρίς να αντιλαμβάνονται τις βαθύτερες κοινωνικές – οικονομικές – πολιτικές αιτίες των προβλημάτων τους ή γιατί έχουν διαμορφώσει στρεβλή αντίληψη μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της καπιταλιστικής εξουσίας.
Όσο πιο μαζική είναι η λαϊκή αγροτική δυσαρέσκεια, τόσο πιο έντονη είναι η διάχυση διεκδικήσεων συνδεδεμένων με απατηλές πολιτικές διεκδικήσεις, π.χ. αναζήτηση πολιτικής στήριξης της εγχώριας αγροτικής παραγωγής μέσα στην ΕΕ με σχετική αναθεώρηση της ΚΑΠ, εναντίωση στις συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία (κλείσιμο αγορών εξαγωγής ελληνικών αγροτικών προϊόντων, αύξηση κόστους παραγωγής λόγω ακριβότερης ενέργειας, λιπασμάτων κλπ.), αλλά μη κατανόηση του ρόλου του ΝΑΤΟ, του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους ως μέλους του ΝΑΤΟ κλπ. ή υιοθέτηση των παραπλανητικών πολιτικών θέσεων κομμάτων όπως η Ελληνική Λύση (Βελόπουλος) ή η Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου) για «εθνική διαπραγμάτευση» μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΝΑΤΟ, ΕΕ προς όφελος της εγχώριας βιομηχανικής και αγροτικής παραγωγής, με τη δήθεν «σωτηρία των αυτοαπασχολούμενων».
Η επιτυχημένη, όσο το δυνατό πιο διεισδυτική διεξαγωγή της ιδεολογικοπολιτικής πάλης μέσα από τις δομές και τις διαδικασίες του κινήματος απαιτεί πλούσια και επιχειρηματολογημένη, πυκνή αυτοτελή ιδεολογική-πολιτική παρέμβαση του Κόμματος.
Προϋποθέσεις της είναι να διεξάγεται από περισσότερες κομματικές και ΚΝίτικες δυνάμεις, όχι μόνο από τους κομμουνιστές αγρότες, όπου είναι περιορισμένες οι δυνάμεις μας.
Στην εμπειρία των αγροτών μετρά η έκφραση έμπρακτης αλληλεγγύης από το Κόμμα, την ΚΝΕ, με όλους τους τρόπους και τα μέσα που διαθέτουν, αλλά και από το ταξικά προσανατολισμένο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα.
Και σε αυτά έχουμε σημαντική θετική εμπειρία που μπορεί και πρέπει να επεκταθεί πανελλαδικά σε κάθε αγροτική περιοχή, να εμπεδωθεί και να εξελιχτεί σε φύτρα πραγματικής Κοινωνικής Συμμαχίας της εργατικής τάξης με τις λαϊκές αγροτικές δυνάμεις και τα λαϊκά τμήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις.
Οι παραπάνω είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να πάρει «σάρκα και οστά» η ιδεολογική – πολιτική – οργανωτική κομμουνιστική πρωτοπορία, που παλεύει για ζωντανές δομές του κινήματος, ανεξάρτητα απ’ τον αριθμητικό συσχετισμό, ώστε να αναδείξει συνδικαλιστές, να οργανωθούν συνδικαλιστικά νέες δυνάμεις, να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στη ζωντανή λειτουργία των αγροτικών συλλόγων/ομοσπονδιών, ν’ αποκαλύψουν τις πραγματικές στοχεύσεις της αναδόμησης του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος που επιδιώκει το ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο, ν’ αποκτήσει το Κόμμα και η ΚΝΕ νέες οργανωμένες δυνάμεις στους αγρότες, με στόχο συγκεκριμένες περιοχές και χωριά.
Για τις κομματικές δυνάμεις πεδίο διαπάλης αποτελεί και η εναλλαγή πιο ήπιων και πιο ανεβασμένων μορφών πάλης έτσι ώστε: ν’ αποφεύγονται προβοκάτσιες, να μη διασπάται το οργανωμένο αγροτικό κίνημα, αλλά και να μην αποδυναμώνεται η προσπάθεια προώθησης της Κοινωνικής Συμμαχίας (να σπάει ο λεγόμενος «κοινωνικός αυτοματισμός»), να περιορίζονται οι απογοητεύσεις και να εμποδίζονται ανάλογες αντιλήψεις περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», να εξασφαλίζεται συνέχεια στους αγώνες με στόχο την κλιμάκωση.
Στοιχείο της κλιμάκωσης των αγώνων είναι και να γίνονται βήματα στη συνειδητοποίηση των αδιεξόδων του καπιταλισμού, στη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας και των προϋποθέσεων ταξικής – λαϊκής σύγκρουσης για την ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας – εξουσίας, για την εργατική εξουσία με τη στήριξη των βιοπαλαιστών αγροτών. Να ζυμώνεται και να συνειδητοποιείται ευρύτερα πως η κρατική στήριξη του αγροτοπαραγωγού προϋποθέτει επιστημονικό κρατικό σχεδιασμό των κοινωνικοποιημένων μέσων παραγωγής, πως απαλλαγή του αγροτοπαραγωγού από τη μέγγενη του βιομήχανου, του εμπόρου, της τράπεζας προϋποθέτει να καταργηθεί και η αγοραπωλησία της γης. Να συνειδητοποιείται ότι «για να μη φύγει ο αγρότης από τη γη “του” που τη χρησιμοποιεί ως μέσο παραγωγής» είναι απαραίτητο να υπάρχει σοσιαλιστικό κράτος που θα εξασφαλίζει υποδομές προστασίας από φυσικές καταστροφές, θα εισάγει νέες τεχνολογίες – μηχανήματα – οργάνωση που θα προστατεύουν παραγωγό και παραγωγή, θα ανεβάζουν το βιοτικό επίπεδο, θα αυξάνουν τον ελεύθερο χρόνο του, πλουτίζοντας τα ενδιαφέροντά του και δίνοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μιας πολύπλευρης δράσης και ζωής. Αυτό απαιτεί και μια άλλου τύπου συνεταιριστική οργάνωση ως συμπληρωματική της σοσιαλιστικά οργανωμένης μεγάλης αγροτικής – κτηνοτροφικής μονάδας, απευθείας συνδεδεμένης με τη σοσιαλιστική βιομηχανία και το κρατικό εμπόριο.
Σε τελευταία ανάλυση, η διαφώτιση προς τον αγρότη να μη φοβάται την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, να αντιληφθεί τα πλεονεκτήματα της σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας ακόμα και στη γη. Μόνο σε αυτή τη βάση μπορεί να οικοδομείται μια αγωνιστική σχέση με αγροτικές δυνάμεις σε αντιπαράθεση και απεμπλοκή από αυταπάτες για αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής με πολιτική στήριξη άλλων αστικών κομμάτων, σε απεμπλοκή από την αναζήτηση μιας «καλύτερης» ΚΑΠ, δήθεν προς το συμφέρον του ατομικού αγροτοπαραγωγού, κτηνοτρόφου, μελισσοκόμου, αλιέα».
