Τα περιστέρια της Λαχώρης

Της Ελευθερίας Μηλάκη

Ο Μ.Χ. είναι από το Πακιστάν. Εργαζόταν για κάποια χρόνια στο Ηράκλειο σε αγροτικές δουλειές όμως πήγε Γερμανία για μια καλύτερη τύχη, όταν η οικονομική κρίση στην Ελλάδα χτύπησε ανελέητα την εργατική τάξη και ελεύθερους επαγγελματίες σαν εμένα. Συναντηθήκαμε στη Γερμανία και όταν είχε ρεπό, με συνόδευσε για να κάνω κάποια ψώνια και να με ξεναγήσει σε κάποια αξιοθέατα. Πήγαμε λοιπόν σε ένα τούρκικο μαγαζί που είχε διάφορα πράγματα και είδη σπιτιού. Ο Μ.Χ. πήρε ένα χαλάκι για να κάνει την προσευχή του. Δεν ήταν αυτό που λέμε μορφωμένος και δεν παρίστανε ότι είναι. Λογικά θα είχε βασικές γνώσεις ουρντού, ανάγνωση, γραφή, τα βασικά. Από νωρίς έκανε χειρονακτικές δουλειές και στην πατρίδα του και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Χωράφια, ζώα, οικοδομές. Το μάτι μου έπεσε σε μια εικόνα του Κεμάλ Ατατούρκ, στολισμένη με στρασάκια και φουντίτσες, σαν να ήταν κάτι ιερό, σαν να ήταν εικόνα βυζαντινή…Το κοιτούσα με ενδιαφέρον, οι Τούρκοι του μαγαζιού κοιτούσαν καλά καλά μια εμένα μια τον Μ.Χ ώσπου ξαφνικά μου είπε με τα λίγα ελληνικά που ήξερε: Το θέλεις; Να το πάρουμε. Σιγά, πόσο κάνει, 7 ευρώ. Θέλησε να μου κάνει ένα…δωράκι! Πολύ ευγενικό εκ μέρους του…Εγώ απάντησα, όχι δεν το θέλω. Και επέμενε. Μα γιατί, θα το πληρώσω εγώ, σιγά. Χαμηλόφωνα του είπα, πάμε, θα σου εξηγήσω μετά…Οι Τούρκοι συνέχιζαν να μας κοιτάνε, ενώ όσο αστείο και αν ήταν το σκηνικό δεν μπορώ να πω ότι διασκέδασα!

Αυτός ήταν ο Μ.Χ. Ένας Πακιστανός που στο Ηράκλειο δούλευε στα χωράφια και φρόντιζε ζώα, από άλογα μέχρι και γουρούνια. Με ένα τεράστιο μαύρο μουστάκι που στη Γερμανία, όταν έπιασε δουλειά σαν λαντζέρης σε εστιατόριο, του είπαν να το κόψει. Έξυπνος, εμφανίσιμος, ψηλός, δουλευταράς. Γράμματα πολλά δεν ήξερε. Σίγουρα δεν μας φταίνει κάτι τέτοιοι για το γεγονός ότι ο μέσος Έλληνας δεν έχει ούτε τα βασικά για τον εαυτό του και τα παιδιά του. Επίσης δεν φταίνε αυτοί που ο σουλτάνος Ερντογάν μας απειλεί…Στην ίδια πόλη, πήγα για συνέντευξη σε μια εταιρία που το αφεντικό ήταν Κούρδος. Ήταν ένας πολύ ψηλός με μικρά γαλάζια ματάκια και το γραφείο του ήταν σκοτεινό, παράξενο, είχε κάτι από νύχτα. Όταν είπα ότι είμαι από την Ελλάδα τότε μου αποκάλυψε την καταγωγή του και μιλήσαμε λίγο για τον Ερντογάν…Εγώ επέμεινα ότι από εμφάνιση τουλάχιστον ο Ερντογάν και οι γυναίκα του φαίνονται κάπως συμπαθητικοί…Ήταν ακόμη τότε που δεν μας ενοχλούσαν και λέγαμε, καλύτερα αυτοί παρά οι πιο φανατικοί κεμαλιστές…Επιστρέφω στο θέμα. Δεν μας φταίνε οι αλλοδαποί εργάτες για όλα τα προβλήματά μας. Ακόμα και σε μια οικογένεια, φανταστείτε, όλοι ψάχνουν το εύκολο θύμα, τον ευάλωτο, τον αποδιοπομπαίο τράγο. Να υπάρχει ένας που να φταίει για όλα. Είναι απολαυστικό.

Πάμε λίγο παρακάτω και μια γριά ζητάει πληροφορίες για το δρόμο…Εγώ δεν ήξερα, ο  Μ.Χ. δεν ήξερε γερμανικά αλλά στην ουσία ούτε και ελληνικά. Εκνευρίστηκε η γιαγιά και γκρίνιαξε στα γερμανικά…Πρόσφυγες. Τι περιμένεις! Πρέπει τώρα να φύγω, είπε ο Μ.Χ. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Συνέχισε τη βόλτα σου και αν δυσκολευτείς πάρε ταξί. Ταξί; Είναι πανάκριβα. Σε λίγο είχα χαθεί. Είχε αρχίσει να βραδιάζει, κόσμος πολύς γύρω μου, άγνωστοι άνθρωποι όλων των φυλών. Ήθελα να πάρω το τραίνο αλλά δεν ήξερα αν είμαι στη σωστή πλευρά. Μιλάω στο κινητό. Και τότε ήρθε προς το μέρος μου ένας με σπασμένο πόδι που κρατούσε δεκανίκια. Άκουσα να μιλάτε ελληνικά. Και εγώ από Ελλάδα ήρθα, είμαι Αλβανός, η σωστή αποβάθρα είναι η απέναντι. Τι ωραία που έξω από την Ελλάδα είμαστε όλοι φίλοι. Βάζω τη γάτα ανάμεσα στα περιστέρια (put the cat among the pigeons) σημαίνει στα αγγλικά, λέω κάτι που προκαλεί μπελάδες ή συζήτηση. Λοιπόν; Δεν υπάρχει γάτα νομίζω. Μόνο κάτι νεοναζί ποντικάκια.

Άρθρα στην ίδια κατηγορία

Προσθήκη σχολίου

Η διεύθυνση mail σας ΔΕ θα εμφανιστεί